Er is een verdrag op Vardhelm en het is negenendertig jaar oud. Het verdeelt de kust in vier stukken, het regelt wie waar mag vissen en het zegt niets over de Kaldbrand, omdat niemand daar iets te zoeken heeft. Alle vier de clans hebben het getekend en alle vier vinden ze dat het hun te weinig gaf.
Torvang heeft de poortvlakte, en dat is het grootste stuk. Ze vinden ook dat het het minst waard is, want er groeit niets en er is geen haven. Wat ze wel hebben is de enige plek waar je het hele eiland tegelijk kunt overzien, en daar hebben ze negenendertig jaar lang precies niets mee gedaan behalve erop passen.
Skarholt heeft de kortste kustlijn en verreweg de meeste boten. Zij zijn de enige clan die van het eiland af kan zonder iemand om toestemming te vragen, en dat maakt de andere drie zenuwachtig op een manier die niemand hardop zegt. In het verdrag staat een artikel over het aantal boten. Skarholt houdt zich eraan en heeft de boten groter gemaakt.
Grenmark heeft het hout en dus heeft iedereen Grenmark nodig. Het is de rijkste clan van het eiland en de enige die niemand mag. Ze hebben in negenendertig jaar geen enkele afspraak geschonden en op elke afspraak precies genoeg verdiend om de anderen het gevoel te geven dat er iets niet klopt. Er klopt niets niet. Dat is juist het vervelende.
Hallmyr heeft de terrassen en daarmee het voedsel, en dat is de reden dat het verdrag er is. Ze zijn met de minsten, ze wonen op de slechtst verdedigbare helling van het eiland en ze hebben in negenendertig jaar geen dag verloren, omdat de andere drie samen niet kunnen eten van sneeuw. Wie Hallmyr aanvalt heeft over acht maanden een probleem, en iedereen weet het.
Revna hoort bij geen van vieren. Ze is negentien jaar geleden vertrokken van een eiland waar het verdrag toen twintig jaar oud was, en ze komt terug op een eiland waar iedereen het uit zijn hoofd kent en niemand het meer leest. Dat is het hele uitgangspunt van het spel: je bent de enige die nog vraagt waarom iets zo geregeld is.