Speelverslagen van de gesloten proefronde

Hoofdstuk V is kort en er gebeurt bijna niets, en het is het beste deel. Je loopt de plekken van het begin nog een keer af en ziet pas dan wat er toen al lag. Ik heb daarna hoofdstuk I opnieuw gespeeld.

Ik heb de schuif voor de sporen op het langst gezet en dat maakt er een ander spel van, veel rustiger. Aanrader voor iedereen die het idee heeft dat hij achterloopt. Je loopt niet achter, je kijkt gewoon nog niet.

Skarholt op de rotsen is de eerste keer dat het spel echt hard wordt. Ze staan te dicht bij je en de ondergrond klopt niet met wat je gewend bent. Ik heb het vier keer over moeten doen en ik was niet boos.

De dooi haalt de route weg waar je in hoofdstuk III aan gewend bent geraakt, en dat voelt persoonlijk. Ik heb twintig minuten langs een beek gelopen die er de vorige keer gewoon niet was.

Het eerste uur was ik geïrriteerd dat er niets op mijn scherm stond. Het tweede uur merkte ik dat ik de heuvelrug herkende. Dat omslagpunt zit ergens rond de vijfenveertig minuten en het is het hele spel.

Ik ben in het dennewoud een keer een half uur dezelfde ronde blijven lopen zonder het door te hebben. Toen ik mijn eigen spoor tegenkwam schrok ik echt. Geen enkel ander spel heeft me dat ooit geleverd.